DOKTORAT

We wrześniu 2001 roku, za namową prof. Joachima Benyskiewicza, rozpocząłem długi okres przygotowywania rozprawy doktorskiej. Temat pracy brzmiał: Państwo a Kościół katolicki w Księstwie Warszawskim w latach 1807 - 1815".

Promotorem pracy doktorskiej był prof. Joachim Benyskiewicz, recenzentami zostali prof. Lech Trzeciakowski (UAM) i prof. Marian Eckert (UZ).

20 września 2005 roku nastąpiła publiczna obrona doktoratu. Decyzją Rady Wydziału Humanistycznego 27 września 2005 roku został mi nadany tytuł doktora nauk humanistycznych w zakresie historii.

Fragmenty recenzji:

Z uznaniem powitać należy przygotowaną przez mgr Przemysława Góralczyka rozprawę doktorską. Aby zrealizować ambitny program badawczy autor przeprowadził gruntowną kwerendę biblioteczną i archiwalną. W sposób zasługujący na uznanie dokonał krytycznej oceny historiografii poświęconej dziejom Księstwa Warszawskiego.

Imponująco rysują się przeprowadzone badania archiwalne. Staranna kwerenda archiwalna i biblioteczna pozwoliła autorowi w sposób interesując przedstawić stosunki między państwem a Kościołem katolickim w dobie Księstwa Warszawskiego. Doktorant w sposób niezwykle szczegółowy, popadając niekiedy w mikrografię, przedstawia interesujący go problem.

Mgr Przemysław Góralczyk oddał do ręki czytelnika bardzo interesującą rozprawę. Imponująca jest warstwa faktograficzna, jak również wyjaśniająca. Dojrzałe są wnioski końcowe. Uważam również, że dysertacja ta zasługuje na opublikowanie, po dokonaniu niezbędnych zabiegów redakcyjnych.

Poznań 10 czerwca 2005 r.

Prof. zw. dr hab. Lech Trzeciakowski

***

Szacunek recenzenta budzi odwaga, jaką wykazał Autor stawiając sobie trudne zadanie wszechstronnego zbadania relacji między państwem a Kościołem Katolickim w latach 1807 - 1815. Praca jaką wykonał Autor wnosi do naszej wiedzy o Księstwie Warszawskim wiele nowych faktów i ustaleń. Podoba mi się w pracy mgra Góralczyka troska o upamiętnienie osób, odgrywających znaczące role w dialogu między państwem a Kościołem. Interesujące są niektóre fragmenty poświęcone osobom drugiego lub trzeciego planu, wygłaszającym długie, wiernopoddańcze kazania, gloryfikujące Napoleona.

Z dużym uznaniem należy odnieść się do warsztatu naukowego Przemysława Góralczyka. W bogatej literaturze przedmiotu, zabrakło zaledwie kilku ważniejszych tytułów, trudnych zresztą do pozyskania.

P. Góralczyk jest badaczem wnikliwym, potrafi głęboko i krytycznie przeprowadzać analizę materiałów źródłowych. Praca mgra Góralczyka jest nie tylko bogata faktograficznie. Autor wniósł do nauki inne niż dotąd spojrzenie na relacje ówczesnego państwa polskiego z Kościołem, podważył mit o prześladowaniu Kościoła i udowodnił, że mimo wszelkich dyskusji i sporów w stosunku obu podmiotów dominowała kooperacja pozytywna.

Zielona Góra 10 maja 2005 r.

Prof. dr hab. Marian Eckert